ନିତ୍ୟେ ଆନନ୍ଦ ଯେ ଯୀଶୁ ତୁମ୍ଭ ଗୁଣ ଗୁଣି,
ପାପୀଙ୍କ କାରଣ ଅମର ଭୁବନ ତେଜିଥିଲ ପ୍ରଭୁ ପୁଣି । ଘୋଷା ।
ନର ଦେହ ଧରି ମଞ୍ଚେ ଅବତରି ବହିଥିଲ ଦାସାକାର
ଈଶ୍ୱର ମହାମହିମା ପ୍ରକାଶିଲ ପାପୀଙ୍କି କରି ନିସ୍ତାର । ୧ ।
ପଙ୍ଗୁମାନେ ଯହିଁ ପାଦ’ଛନ୍ତି ପାଇ ଅନ୍ଧେ ଦେଇଛ ନୟନ,
କେତେକେତେ ନୁଲା ହସ୍ତଇ ପାଇଲେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଇ ଜୀବନ । ୨ ।
ପରହିତକାରୀ ମହାପାପୀ ତାରି ଆପେ ପରାଣ ଦେଇଛ,
ପୁନରପି ଉଠି ମୃତ୍ୟୁ ଜୟ କରି ସ୍ୱର୍ଗେ ବିଜେ କରିଅଛ । ୩ ।
ସ୍ୱର୍ଗ ସଭା ମଧ୍ୟେ ଈଶ୍ୱର ଦକ୍ଷିଣେ ନିତ୍ୟେ ନିବେଦନ କରି,
ନିଜ ଶିଷ୍ୟଗଣେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଦେଉଅଛ କୃପା କରି । ୪ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ ଦୟାବାନ୍,
ଦୟା ତୁମ୍ଭ ମୁକୁଟ ଭୂଷଣ,
ଦୟା କ୍ଷମା ସତ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଘୋଷା ।
ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ତେଜିଲ, ମଞ୍ଚେ ଅବତରିଲ
ସାଧିବାକୁ ମୋର ପରିତ୍ରାଣ,
ମୋର ଲଗା ହୋଇଲ, ମୋ ପାପେ ବଳି ହେଲ, ମୋ ଦୁରିତ ଖଣ୍ଡିଲ,
ଆହେ କୃପାବାନ,
ଆହେ କେଡ଼େ ପ୍ରେମ କଲ ଦେଇ ନିଜ ପ୍ରାଣ । ୧ ।
କୁଷ୍ଠୀ ଆଦି ରୋଗୀଙ୍କୁ ଭୂତଗ୍ରସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ
ଆଜ୍ଞାମାତ୍ରେ କଲ ବିମୋଚନ, ମୃତଜନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ,
ଜନ୍ମାନ୍ଧଙ୍କୁ ନୟନ, ବଧିରକୁ ଶ୍ରବଣ,
ପଙ୍ଗୁକୁ ଗମନ ବିନାମୂଲ୍ୟେ କଲ ଦାନ ହୋଇ କରୁଣ । ୨ ।
ପାପ-ତୁମେ ପୂରିତ ଥିଲା ଏହି ଜଗତ
ଘନ ଅମାନିଶାର ସମାନ,
ଧର୍ମ-ଭାନୁ ସଦୃଶ ତୁମ୍ଭେ ହୋଇ ପ୍ରକାଶ ପାପ-ତିମିର ନାଶ
କଲ ଦୀପ୍ତି ଦାନ,
ପୃଥିବୀରେ ମୁକ୍ତିରାଜ୍ୟ କଲ ସଂସ୍ଥାପନ । ୩ ।
ଧରିଛି ଶ୍ରୀପୟର ମୁଁ ପାପୀ ଦୁରାଚାର,
ତୁମ୍ଭ ବିନା ନାହିଁ ଗତି ଆନ, ଘେନ ମୋ ଅନୁତାପ,
ଫେଡ଼ ମୋ ଶୋକ ତାପ, କ୍ଷମା କରି ମୋ ପାପ
କର ଶାନ୍ତି ଦାନ, ମାଗୁଅଛି ଏହି ବର ଆହେ କ୍ଷମାବାନ । ୪ ।
ଆଉ କିଛି ପ୍ରଭୁ ଚାହେଁନା ଜୀବନେ
ତୁମ୍ଭେ ଯଦି ଥାଅ କତିରେ, ସୁଖ ଦିଅ ଅବା ଦୁଃଖ ଦିଅ ପ୍ରଭୁ
ସମାନ ସବୁ ମୋ କତିରେ । ଘୋଷା ।
ଦୁଃଖ ପାଇ ଯେବେ ତୁମଠୁଁ ପଳାଏ ବୁଲେ ମୁଁ ବାହାର ଅନ୍ଧାରେ,
ଅଙ୍କୁଶ ପ୍ରହାରେ ଟାଣିଆଣ ମୋତେ
ତୁମରି ପ୍ରଣୟ-କାରାରେ
ସୁଖ ଆଶା କରି ତୁମକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ି ବୁଲେ ସିନା ମରୀଚିକାରେ,
ରବି ଶଶୀ ତାରା ଥାଉଁ ଦିଶାହରା ା ୧ ।
ବୁଲିବୁଲି ମରେ ଅନ୍ଧାରେ ା ୨ ।
ଦୁଃଖ ଦେଇ ଯଦି ତୁମ୍ଭ ଦେଖା ପାଏଁ ରଖ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦୁଃଖରେ,
ଯେଉଁ ସୁଖ ପାଇ ତୁମକୁ ହରାଏ
(ମୋର) ଲୋଡ଼ା ନାହିଁଁ ସେହି ସୁଖରେ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ପ୍ରିୟ ଗୁଣନିଧି, ତୁମ୍ଭେ ଅମର ଔଷଧ ହେ
ନରଗଣ ପାପ-ବ୍ୟାଧି ସବୁ ଆପେ କଲ ଶୁଦ୍ଧି ହେ । ଘୋଷା ।
ଅସୀମ ଗୁଣ ଅନାଦି ରୂପ ଧରି ପ୍ରେମନିଧି
ପରଲାଗି ଆପେ ମରି, ଏପରି କେ ପାରେ ସାଧି ହେ । ୧ ।
ଅଭିଷିକ୍ତ ତ୍ରାଣନିଧି, ଅଛ ପୂବୁଁ ଅଦ୍ୟାବଧି,
ମୁକ୍ତିଦାନେ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧି, ହର ପାପ-ମହାବ୍ୟାଥି ହେ ା ୨ ।
ଉତ୍ତମ ବୈଦ୍ୟ ସୁବୁଦ୍ଧି, ବିନା ମୂଲ୍ୟରେ ଔଷଧି
ଯାଚୁଅଛ ନିରବଧି, ନିଅ ଖାଅ ହୁଅ ଶୁଦ୍ଧି ହେ ା ୩ ।
ଏସନ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧି ଦେଇ ଗଲ ସ୍ୱର୍ଗ ଗାଦି,
ଦୂତଗଣେ ସେବାବିଧି କରୁଛନ୍ତି ନିରବଧି ହେ ା ୪ ।
ଯୀଶୁ ପରମ ବୈଦ୍ୟ,
କରି କୃପା ନୟନ କର ମୋ ରୋଗ ସୁସ୍ଥ ହେ । ଘୋଷା ।
ମୁଁ ପାପ-ରୋଗେ ଅତି ପୀଡ଼ିତ,
ସର୍ବାଙ୍ଗଯାକ କ୍ଷତ ହେ,
ରୋଗେ କ୍ଷୀଣ ଦେହ ପ୍ରାଣ,
ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମା ହେ । ୧ ।
ଢାଳ ମୋ ପରେ ତୁମ୍ଭ ରକ୍ତ,
କର ମୋ କ୍ଷତ ସୁସ୍ଥ ହେ,
ଏ ପାପ-ବିଷ କର ଧ୍ୱଂସ ଦେଇ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦାନ ହେ । ୨ ।
ବିନାଶ କର ପାପାନ୍ଧାର ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦୀପ୍ତି ହେ,
ପାପ ଜ୍ୱାଳା କର ଦୂର ଦେଇ ଅକ୍ଷୟ ଶାନ୍ତି ହେ । ୩ ।
ହେ ଦୟାମୟ ପରମ ବୈଦ୍ୟ, କର ମୋ’ ପରେ ଦୃଷ୍ଟି ହେ,
ତୁମ୍ଭ ଚରଣ ତଳେ ପଡ଼ି କରେ ଏହି ବିନତି ହେ । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ସମାନ ତ୍ରିଭୁବନେ ଅଟେ କି ?
କେବା ତାହାଙ୍କର ସଙ୍ଗେ ହେବ ସରିକି ?
ଉପମାରହିତ ଅନାଦି ଅନନ୍ତ,
ଉପାମା ଦେଇ କେ ବର୍ଣ୍ଣିପାରେ କି ? । ଘୋଷା ।
ସେ ମହାମହିମା-ସାଗର ମହାପରାକ୍ରମୀ ଅମର
ଈଶ୍ୱର କୁମର
ଧରି କଳେବର ହେଲେ ଅବତାର,
ଦୟାରେ ଅଇଲେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରୀକି ।ା
ତାଙ୍କ କର୍ମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅତି,
ସମୁଦ୍ରରେ ସେ କଲେ ଗତି,
ଅନ୍ଧେ ଦେଲେ ଦୃଷ୍ଟି
ଆଜ୍ଞା ମାତ୍ର ଦେଇ ମୃତକୁ ଜୀଆଇ
ସୁସ୍ଥ କଲେ ନାନାବିଧ ରୋଗୀକି ।ା
ଆପେ ହୋଇ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ
କଲେ ନିଜ ରୁଧିରପାତ,
କ୍ରୁଶେ ହେଲେ ହତ,
ପାଇ କେତେ ନିନ୍ଦା କଲେ ପାପୀ ସେବା,
ପ୍ରାଣ ସମର୍ପିଲେ ଶତ୍ରୁ ପାଇଁକି ।ା
ପ୍ରକାଶିଲେ ସୁସମାଚାର
ଯହିଁ ପାପର ପ୍ରତିକାର
ଅନନ୍ତ ମଙ୍ଗଳ,
କରି ମୃତ୍ୟୁଜୟ କଲେ ପାପକ୍ଷୟ,
ବିଜେ କଲେ ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକି ।ା
ଭୁଲି ପାରିବି କି ସେ ପ୍ରିୟ ଯୀଶୁ ମୁଖ
ଯାହା ବିରହେ କ୍ଷଣେ ଫାଟିଯାଏ ବୁକ ? । ଘୋଷା ।
ଯଦି କ୍ଷଣେ ମୁଁ ଭୁଲିଯାଏ ସେହି ଆନନ
ଅନ୍ଧାର ଦିଶୁଥାଏ ତ୍ରିଭୁବନ,
(ଆହା) ସେହି ମୋ ଚାରୁମୁଖ, ହରେ ଗୋ ସବୁ ଦୁଃଖ,
ପାଇ ତାହାଙ୍କୁ ପାଏ ଶାନ୍ତି ସୁଖ । ୧ ।
ସଂସାରେ ପଡ଼ିଯାଏ ମୁଁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାତେ,
ଉଠାନ୍ତି କି ସୁହାଗେ ଧରି ହାତେ,
( ଆହା) ଭୁଲିଯାଏ କଷଣ, ନାଚେ ମୋ ପ୍ରାଣ ମନ,
ଆନନ୍ଦେ ପାସୋରଇ ସବୁ ଦୁଃଖ । ୨ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ପରାଏ କେହି,
ତାଙ୍କ ସମାନ କେ ଅଟଇ । ଘୋଷା ।
ଯା’ ରେ ଅଛି ଦୟା ପୂରି ସମୁଦ୍ର ପରି,
କି ଦେବି ତା’ର ଉପମା ଯା’ର ଅଶେଷ ମହିମା,
ଦୟା ପ୍ରକାଶି ବୁଲିଲେ ନଗର ସାହି । ୧ ।
କଲେ ନାନାବିଧ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ,
କୁଷ୍ଠୀ ବଧିରାଦି ଯେତେ ସୁସ୍ଥ କରିଲେ ସେ କେତେ,
ଆଜ୍ଞାମାତ୍ରକେ ମଲା ଯେ କଥା କହଇ । ୨ ।
କେ ଦେବ ନିଜ ଜୀବନ ଶତ୍ରୁ କାରଣ
ଏମନ୍ତ ଅଟେ କି କେହୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିନା ଆଉ,
ଏତେ ବିଚିତ୍ର ପ୍ରେମ ଖୋଜିଲେ ନ ପାଇ । ୩ ।
ତେଜିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ଶତ୍ରୁ କାରଣ,
ସେ କ୍ରୁଶେ ହତ ହୋଇଲେ, ସନ୍ତାପ କଷ୍ଟ ସହିଲେ,
ଦୟା ଆବର ରୁଧିର ଢାଳିଲେ ସେହି । ୪ ।
ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ଜୟକରି ସ୍ୱଦେହ ଧରି
ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ ଦର୍ଶନ ସେ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗେ ଗମନ,
ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଆସିବେ ସେ ରାଜା ହୋଇ । ୫ ।
ନ ତେଜ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦୀନ ଜନ;
କହିଅଛ, “ନ ଛାଡ଼ିବା କଦାଚନ” । ଘୋଷା ।
ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଏ ସଂସାର, ପାପରେ ଘୋର ଅନ୍ଧାର
ପ୍ରାଣ ହୁଏ ଦେଖି ଥର ଥର;
ହସ୍ତ ଧରି କର ସ୍ଥିର,
ବିଶ୍ୱାସ ହେଉ ସବଳ ବିଶ୍ୱାସେ ମୁଁ ପଶୁଛି ଶରଣ । ୧ ।
ଦୁଃଖ ଶୋକ ଭୟ ରୋଗ ଘେରିଲେ ମୋ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ,
ସେ କାଳେ ଦୟାରେ ପ୍ରଭୁ ରଖ;
ନୋହିଲେ ନିରାଶେ ବୁଡ଼ି ଯିବି ଧର୍ମ ପଥ ଛାଡ଼ି,
ହୁଅ ପ୍ରଭୁ ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ । ୨ ।
ଆସିଲେ ପରୀକ୍ଷା କାଳ ସଙ୍ଗେ ଥାଇ ଦିଅ ବଳ;
ଯେସନେ ନ ହୋଇବି କାତର,
ଆନନ୍ଦରେ କରି ରଣ, ଶତ୍ରୁ କରି ବିନାଶନ,
ହୋଇବି ସ୍ୱପଥେ ଧାବମାନ । ୩ ।
ମରଣ ନିକଟ କାଳ ହେଲେ ଉପସ୍ଥିତ ମୋର
ନ ତେଜ ନ ତେଜ କ୍ଷଣକାଳ; ହସ୍ତ ଧରି ପାରି କର,
ପହଞ୍ଚାଅ ସ୍ୱର୍ଗପୁର
ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର ସ୍ମରଣ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ହେ, ଶୁଣି ତବ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବଚନ
କେଡ଼େ ଭରସା ପାଇଲି ମନେ ମୁଁ ଏକ୍ଷଣ । ଘୋଷା ।
ବୁଡ଼ି ନିରାଶ-ସାଗରେ ଥିଲି ବିଚାରି ମନରେ
ଆଉ ନାହିଁ ଉପାୟ ମୋହର,
ପାପ ମୋହର ଅଗଣ୍ୟ ସତେ କି ହେବ ମାର୍ଜନ ?
ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗିବି ମୁହିଁ ନରକ ଯାତନ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଅମୂଲ୍ୟ ବଚନ କରନ୍ତେ କର୍ଣ୍ଣେ ଶ୍ରବଣ
ଆନନ୍ଦେ ନାଚି ଉଠିଲା ମନ,
ଯେଣୁ ସେହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଅଟେ ପାପୀଙ୍କ କାରଣ,
ନିଶ୍ଚେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ମୁହିଁ ଗଣା ଏକ ଜନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଲେଶ ନାହିଁ ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ,
ଦୟା ସତ୍ୟତା ତୁମ୍ଭ ଭୂଷଣ,
କେଉଁ କାଳେ କଦାଚନ ନୋହିଛି କାହିଁ ଶ୍ରବଣ
ନିରାଶ ହେବାର ତବ ପଦାଶ୍ରିତ ଜନ । ୩ ।
ମୁହିଁ ପାପୀ ଦୀନହୀନ, ନାହିଁ ମୋର ଜ୍ଞାନ ପୂଣ୍ୟ,
ଛାମୁକୁ ଆସିଛି ହିଁ ତେସନ,
ଶ୍ରୀମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛ ପ୍ରଭୁ ଆପଣ
ନ କରିବା ଦୂର କାହାକୁ କେଉଁ କାରଣ । ୪ ।